Miasteczko Gotham opanowały groźne stwory: dziwaczny i zarazem przerażający Pingwin, (w tej roli Danny DeVito, mistrz diabolicznego humoru) oraz zwinna i tajemnicza Kobieta-Kot (piękna Michelle Pfeiffer). To właśnie tę parę musi pokonać Batman (Michael Keaton). Zadanie jest tym trudniejsze, iż nie sposób oprzeć się zniewalającemu urokowi Kobiety-Kota, a Pingwin wprowadza w czyn swe niecne plany.

Akcja filmu rozgrywa się w Gotham City, ciemnym, ponurym mieście "chronionym" tylko przez skorumpowaną policję. Pojawia się złowrogi Joker (Jack Nicholson), który knuje intrygi przeciw mieszkańcom. Słabe władze miejskie nie są w stanie stawić mu czoła. Joker konfrontuje się jednak z przeciwnikiem - tajemniczym Batmanem (Michael Keaton).

Pochód udającej się na manewry armii młodego Ramzesa (Jerzy Zelnik) zostaje zatrzymany przez kapłana Herhora (Piotr Pawłowski), który dostrzegł walczące na piasku skarabeusze - święte wizerunki boga słońca Amona. By ominąć żuki, oddziały muszą przejść przez kanał będący owocem morderczej pracy niewolnika - fellacha. Ramzes na próżno stara się przeciwstawić poleceniom kapłana. Rozwścieczony swoją bezsilnością oddala się. W czasie samotnej wędrówki spotyka piękną Żydówkę, Sarę (Krystyna Mikołajewska). Zauroczony jej urodą obiecuje zabrać ją do pałacu. Herhor zdając raport panującemu faraonowi-ojcu (Andrzej Girtler) sugeruje, że syn nie dojrzał jeszcze do objęcia dowództwa armii. Młody książę po raz kolejny doświadcza, jak silna jest władza kapłanów. Odsunięty od spraw państwowych spędza czas na jałowych zabawach, ciągle popada w finansowe tarapaty, przez co musi zapożyczać się u Fenicjan. Gdy Sara rodzi mu syna, królowa Nikotris (Wiesława Mazurkiewicz) i Herhor postanawiają, że dziecko wychowane zostanie w wierze mojżeszowej, tak by nigdy nie mogło rościć pretensji do tronu. Tymczasem kapłani przygotowują niekorzystny dla Egiptu traktat pokojowy z Asyrią. Zaniepokojeni tym kupcy feniccy zaczynają popierać Ramzesa, który otwarcie głosi konieczność wojny z Asyrią.

Rzecz dzieje się pewnego feralnego poniedziałku w Warszawie. Bohaterem zaś jest zbiorowość - kilkanaście osób, których pechowe i skomplikowane perypetie słabiej lub silniej zazębiają się ze sobą. "Nie lubię poniedziałku" to satyra na polską rzeczywistość wczesnych lat siedemdziesiątych. Codzienność ukazana jako świat absurdu.