Trzej przyjaciele byli w nastroju nie do pozazdroszczenia: wielki skarb uciekł im
sprzed nosa, a na domiar złego byli głodni. Z kieszeni ziały pustki, a każde wyjście na
miasto groziło uwięzieniem.
Gdy nastał dzień, spożyli resztki zapasów i czekali cierpliwie na powrót Buridana.
Obiecał im przecież przywieźć pieniądze. Co będzie jednak, jeśli jego nieobecność się
przedłuży?
Minął dzień, noc i jeszcze jeden dzień. Bigorne zaryzykował wyjście i zdobył
bochen chleba, który zjedli w mgnieniu oka. Potem ułożyli się w jednym z kątów
poddasza, starając się zasnąć, aby nie czuć głodu.
Buridan tymczasem dotarł do Dzielnicy Cudów, dokąd wjazd był już zupełnie
wolny. Stanąwszy na głównym placu, kazał przywołać księcia Egiptu. Nie upłynęło
parę minut, a czcigodny książę zjawił się wraz z eskortą, trzymając w ręku pochodnię.
Wtedy Buridan w milczeniu zaczął odwiązywać przytroczone do siodła worki, które
padały, wydając głuchy brzęk, u stóp osłupiałych ze zdumienia żebraków. Tylko książę
Egiptu pozostał spokojny.

Aby zobaczyć ukryty tekst, musisz być zalogowany. Jeżeli nie masz konta, zarejestruj się!