Piekielnie trudne jest życie wiedźmy

Rózia uważała się za wiedźmę ustatkowaną. Zarabiała, warząc wywary miłosne, dbała o spokój domowego ogniska. Czasami lepiej, czasami gorzej znosiła humory dorastającego syna. Ale w życiu wiedźmy spokój nigdy nie trwa wiecznie…

„Wycie. Tak wyć nie mógł ani człowiek, ani zwierzę. Skowyt przetaczał się przez korytarze, odbijał od ścian i szyb tak, że te dźwięczały żałośnie. Słychać było w nim gniew, ból i rozpacz. Po dłuższej chwili przeszło w modulowane, żałosne wycie wilka.

– Mamo, nie idź. To zły dom.

Przygarnęła go i przytuliła najmocniej, jak umiała.

– Schowaj się – szepnęła. – Zaraz wrócę.

– To zły dom – powtórzył i puścił ją. – Zły”.

Aby zobaczyć ukryty tekst, musisz być zalogowany. Jeżeli nie masz konta, zarejestruj się!