Pokaz filmu dokumentalnego „Jedwabne. Historia prawdziwa” rozwścieczył Żydów. To już drugi (po dokumentalnym filmie Sumlińskiego) profesjonalnie zrobiony dokument o niemieckiej zbrodni na Żydach, o jaką dziś są przez Żydów i ich sługusów oskarżani są Polacy (jako pierwszy na kłamstwa Grossa wskazał już ponad 20 lat temu profesor Jerzy Robert Nowak)
Dokument „Jedwabne. Historia prawdziwa” to jeden z eleatów projektu badawczego nad niemiecką zbrodnią w Jedwabnem realizowanego przez profesora Marka Chodakiewicza z USA i Tomasza Sommera (wydawcę tygodnika „Najwyższy Czas” i wielu prawicowych publikacji). W ramach tego projektu ukazała się gigantyczna dwutomowa monografia zawierające setki dokumentów o tej niemieckiej zbrodni, krótsza książka, zawracając streszczenie ustaleń naukowców i film dokumentalny. Projekt został sfinansowany ze zbiórki publicznej i oparty na odtajnionych dzięki wieloletniej batalii sądowej utajnionych aktach śledztwa IPN w sprawie Jedwabnego.
Z filmu można się dowiedzieć, że Niemcy palili ludzi w stodołach nie tylko na terenach okupowanej Polski, ale też w Europie Zachodniej. Jak wynika z Wikipedii „13 kwietnia 1945 roku, na terenie majątku ziemskiego Isenschnibbe, w pobliżu północnoniemieckiego miasta Gardelegen, niemieccy strażnicy zamknęli 1016 więźniów, których gnano z ewakuowanych obozów Mittelbau-Dora i Hannover-Stöcken, w wielkiej, murowanej stodole, którą następnie podpalili. Większość więźniów spłonęła żywcem; do próbujących uciekać strzelano. Zbrodnię wykryto dwa dni później, gdy teren ten został zajęty przez żołnierzy 102 Dywizji United States Army. Jedenastu więźniów odnaleziono żywych – 7 Polaków, 3 Rosjan i 1 Francuza. Zeznania ocaleńców zostały zebrane i opublikowane przez Melchiora Wańkowicza w 1969, w książce „Od Stołpców po Kair””.